Verhalen vangen

In de uurtjes die af en toe over zijn, in de trein naar een interview of aan het eind van een werkdag, hou ik ervan een beetje te studeren. Soms lees ik over het opzetten van je eigen bedrijf, over storytelling en het gebruik van narratieven in het bedrijfsleven of als onderzoeksmethode, soms over de functie van levensverhalen in de zorg en het welzijn.

Laatst las ik een erg interessant artikel dat vorig jaar maart verscheen in de New York Times. Twee Amerikaanse onderzoekers, de psychologen Marshall Duke en Robyn Fivush, concludeerden dat kinderen die meer van hun familie weten zich ontwikkelen tot stabielere en gelukkigere mensen. Door veel van je familie te weten, heb je een duidelijker gevoel van controle over je eigen leven, en daardoor meer vertrouwen in jezelf en je familie. De uitkomst van de test (die de ‘proefkinderen’ deden, en die bestond uit twintig vragen over grootouders, ouders en belangrijke verhalen over de goede en slechte tijden die elke familie kent) bleek een betrouwbare voorspeller van de emotionele gezondheid en het welzijn van het kind.

Hoe kan het dat kinderen die iets kunnen vertellen over het leven van hun oma zo’n voorsprong hebben? De onderzoekers ontdekten dat in deze families de verschillende generaties een helder narratief (een helder verhaal dus) hebben dat hen verbindt. De band die op deze manier wordt gesmeed is het sterkst als er niet alleen ‘mooie verhalen’ worden gedeeld, maar ook de tegenslagen en de manier waarop daarmee is omgegaan. Kinderen ervaren dat ze deel zijn van iets dat groter en sterker is dan henzelf. Het hebben van een gezamenlijk helder verhaal zorgt voor het hebben van een duidelijke identiteit. Ik zou dat graag vertalen als ‘een stevige basis’. Die je volgens de onderzoekers kan onderhouden door mooie gezamenlijke tradities, en open communicatie.

Dussss, ouders, grootouders en kinderen, deel je verhalen. Stel je vragen. Stel je open. Vang die verhalen en hou ze vast. Vertel ze keer op keer. Je kan een nieuwe generatie geen betere basis geven! En intussen word ik alleen maar meer bevestigd in mijn persoonlijke narratief; mensen verbinden door middel van verhalen. Het verhaal van Van Vroeger Voor Later is wat mij betreft nog lang niet afgelopen!

P.S. Eén van mijn Amerikaanse collega’s (ze noemt zichzelf ‘personal historian’, prachtig toch?!) heeft een App ontwikkeld waarmee je verhalen kan vastleggen in beeld, geluid en tekst. Lekker ‘spelen’ met je (klein)kind, neefje of nichtje? Zelf je verhalen van vroeger vastleggen voor later? Kijk dan eens naar de StorycatcherApp, te koop in de Appstore voor $2,99.

P.S.2 Ik vind het superleuk als je reageert. Maar via deze site heeft geen zin. Ik word gespamd en lees de (bijna allemaal reclame)berichten niet meer. Ouderwets mailen of bellen werkt wel. Ik kijk ernaar uit!

Share Button

Een gedachte over “Verhalen vangen

  1. Janneke

    Ik heb als jongere vrouw (was toen rond de 22) een tijd in de kinderbescherming gewerkt. Ik herinner me nog goed dat ik een 7-jarig jongetje vertelde over de details over de dag dat ik geboren was. Die details had ik natuurlijk doorgekregen van mijn ouders. Ik keek naar hem, vroeg hem of hij verhalen wist over de dag dat hij geboren was. Dat wist hij niet. Hij woonde al een tijd in een kindertehuis. Ik voelde toen hoe wezenlijk het is om je wortels te kennen en de ‘lange’ lijn te voelen met je familie.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *