Een geoliede machine

Stabiliteit

Toen ik Martijn de vraag voorlegde wat belangrijk is voor Samen Leven, was het antwoord zonder aarzelen; stabiliteit. Martijn werkt voor defensie, is gezagvoerder en instructeur op de Apache gevechtshelikopter AH-64D, momenteel gestationeerd in Gilze Rijen. “De hele krijgsmacht staat voor stabiliteit, in eerste instantie van Nederland natuurlijk, maar met de groei van de Europese Unie en de globalisatie moet je klaar zijn om in te kunnen grijpen in alle vormen van conflicten.”

En juist stabiliteit lijkt wel steeds meer onder druk te staan, analyseert hij. Doordat de verschillen tussen arm en rijk steeds groter worden, maar wij daar onze ogen voor sluiten. Doordat we de aarde uitputten terwijl we steeds meer monden te voeden hebben. En niet in de laatste plaats door religie. “De meeste mensen halen positiviteit uit hun geloof,” haast Martijn zich te zeggen. “Maar overal waar ik op missie was, in Afghanistan en ook in Mali, heb ik gezien hoe religie wordt gekaapt door fanatiekelingen die geloven dat hun religieuze overtuiging vraagt om geweld, straffen en buitensluiten.”

Saamhorigheid

Hij voelt zich thuis bij defensie. Wanneer ze op missie zijn, draaien ze met het hele team als een geoliede machine, vertelt hij. “Je bent daar met zijn allen, voor één taak. Je hebt maar één doel, helder en duidelijk. Iedereen heeft zijn rol en zet zich 100% in. Iedereen weet; als je steken laat vallen, kan dat leiden tot extra gewonden of misschien wel doden. Het werkt op die momenten fantastisch, maar in de burgersamenleving is het anders. Over het algemeen zijn we in Nederland heel individualistisch, en missen we een duidelijke gezamenlijke opdracht.”

Bij defensie werk je in een hiërarchie die duidelijke regels en protocollen kent. Martijn heeft daar niet zo’n moeite mee. “Ik kwam via het selectieproces terecht in een rol die me goed ligt, ik ben sociaal ingesteld en in de Apache vlieg je met een crew. Onze missie is mensen uit noodsituaties halen. Dat geeft me voldoening, ik vind het belangrijk werk. Ik hou me aan regels en orders, ondanks dat het soms lastig is als je onrecht ziet en daar niks aan mag doen, zoals bijvoorbeeld op VN missie in Mali. Ik ben me er op die momenten van bewust dat ik niet altijd het grote plaatje ken. Het is vaak veel complexer dan je in eerste instantie denkt.”

Trots

Met het hele gezin verlangen ze wel eens terug naar de 4,5 jaar die ze in Alabama woonden. “Ik werkte daar als vlieginstructeur voor de Apache. Je kan vinden van Amerikanen wat je wil, wij moesten er ook enorm wennen. Maar nu we weer in Nederland wonen missen we de trots en saamhorigheid van de VS. Hier in Nederland hebben mensen zo’n mening over alles. In de VS wordt iedereen in principe hetzelfde benaderd. Ik vind het leven hier ook veel stressvoller. Misschien komt het door de drukte; we wonen met zoveel mensen in een klein landje. Amerikanen gaan veel beleefder en vriendelijker met elkaar om dan wij in Nederland. We lijken wel allemaal overprikkeld en gehaast, we rennen van file via aflopende parkeermeter naar de kinderopvang. Dat staat in schril contrast met de rust, ruimte en de altijd blauwe luchten in Alabama.”

Ik fiets terug naar huis en geniet nog na van het gesprek. Ik word altijd blij van mensen die hun kijk op het leven willen delen, en merk dat ik zoveel herken bij alle mensen die in tot nu toe sprak over het onderwerp Samen Leven. Ik denk terug aan mijn vraag of Martijn een idealist is. Daar moest hij even over nadenken. Hij wilde gewoon vliegen, begint hij. Om later toe te voegen dat zijn werk wel idealisme in hem wakker maakt. Ik denk nog even door over de geoliede machine. Werken teams het beste via protocollen en hiërarchie, lekker duidelijk, of bloeien mensen op als ze meer van zichzelf meebrengen naar hun werk? Als je het hebt over de situaties waarin Martijn werkt dan is het wel duidelijk, voor het ‘gewone leven’ kan de idealist in mij nog niet kiezen.

 

 

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *