Hoe voller het wordt, hoe leger we ons voelen

Ik zat aan het sterfbed van mijn oma en bedacht dat als zij er niet meer zou zijn, al haar verhalen ook niet meer verteld zouden worden. En hoe saai ik die verhalen soms ook vond, ineens was dat zonde. Na het overlijden van mijn oma besloot ik een voorstelling over haar leven te maken, en die te spelen voor mensen die haar kenden. Uiteindelijk is het schrijven van mijn oma’s verhaal mijn eigen ontdekkingstocht geworden, want het toneel werd cabaret en eenmaal begonnen ben ik er niet meer mee opgehouden.

Theatraal

Als je wil weten hoe ik was als kind, stel je dan een meisje voor in een wielrenbroek en een tweedehands O’Neill T-shirt, meestal zingend in een deo roller, en heel soms playbackend met een echte microfoon. Ik groeide op in een klein dorp in noord Groningen, waar ‘doe maar gewoon’ de norm was. Als je dan, zoals ik, afwijkt van die norm, dan ga je op zoek naar de balans van aan de ene kant dingen die je wil vasthouden omdat ze je wortels geven, en aan de andere kant ruimte waar je de lucht in kan. Ik heb het calvinistische noord-Groningse nog steeds in mijn bloed, en tegelijkertijd leef ik een leven waarin ik niet binnen de lijntjes kleur, waardoor ik naar hartenlust druk kan doen en aandacht kan trekken.

Nootjes

Niet alleen in het theater, maar ook in het gewone leven is humor onmisbaar. Een grap is even stoom afblazen. Een grap staat je toe de spanning te ontladen die wordt opgebouwd als dingen lastig zijn. Zo vertel ik in mijn voorstelling het verhaal van mijn dementerende vader die met zijn hand in de potpourri zit en tegen ons zegt; “deze nootjes zijn niet meer goed”. Dit is niet letterlijk zo voorgekomen, maar het is wel een manier waarop wij het als gezin een beetje luchtig kunnen houden.

Niet beter maar leger

Ik kan met weemoed naar tieners kijken, bij hen hangt een belofte in de lucht, een punt waar ze denken uit te komen als ze ‘later groot zijn’. Wat mij erg bezighoudt, zeker sinds ik in het verhaal van mijn oma dook, die aan het eind van haar leven moest constateren dat ze eigenlijk haar hart niet gevolgd had, is hoe weinig mensen het leven hebben waar ze van droomden. We doen allemaal zo ons best om te laten zien hoe goed het gaat.. en tegelijk bestaat het leven uit dingen waar je helemaal geen grip op hebt maar waar je wel mee moet dealen. Ik denk dat er weinig mensen zijn die durven toe te geven dat ze misschien wel te weinig ruimte en liefde voor zichzelf hebben genomen. We zijn zo overspoeld, overprikkeld, overvraagd en we proberen het leven extreem te sturen. Door dit alles voelen we ons niet beter maar leger.

Decorum

Zelf creëer ik ook ‘decorum’. Ik ben actief met berichten plaatsen op sociale media en laat graag mooie foto’s maken. Onder de oppervlakte van een perfect plaatje zitten natuurlijk ook onzekerheid, familieperikelen, worstelingen en het verdriet om een zieke vader. Ik wens mensen toe dat ze kwetsbaar durven zijn. Dat ze elkaar vragen; doe jij waar je van droomt?

Kwetsbaarheid is eerlijkheid. Zijn wie ik ben. Voor mij is kwetsbaarheid de enige vorm. Het geeft me lucht, net als humor. Niet dat het leven er gemakkelijker van wordt, trouwens. Meer verbinding met elkaar kan ook moeilijk zijn. Als jij nu gaat vertellen dat het niet goed met je gaat, dan moet ik daar wat mee. Terwijl, als we allebei zeggen; het gaat super! Dan zijn we zo klaar.

Maar wat als je dingen wegstopt, en dan op je sterfbed denkt “ik heb mijn hart niet gevolgd, en nu is het te laat”? Eén ding weet ik wel; dat gaat mij niet gebeuren.

 

Janneke gaat vanaf september de theaters in met haar nieuwe voorstelling ‘Decorum’. Op zaterdag 9 september treedt ze bijvoorbeeld op in theater Schiller in Utrecht. Ook is ze trouwambtenaar en maakt ze op verzoek mooie persoonlijke liedjes of teksten voor bijzondere gelegenheden. Meer informatie op www.jannekejager.nl

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *