Eten uit het landschap, Janneke Eigeman over jagen en duurzaamheid

Het is ruim voor zonsondergang als ik plaatsneem op mijn hoogzit in het bos. De laatste mountainbikers fietsen weg. Mensen die hun hond uitlaten keren huiswaarts. Wanneer het licht langzaam verdwijnt, verschijnen de wilde dieren. Onder de hoogzit scharrelt een das. Ze kennen het ritme van de mensen en bewegen er omheen. Ik zit daar de hele tijd in mijn eentje en wacht. Ik wacht af tot het juiste dier op de juiste plek staat. Ik kijk een poosje naar een boomvalk aan de rand van het veld. Als de schemer valt, gaat hij of zij op jacht. Net als ik.

Ik had als kind geen vooroordelen over jagers, simpelweg omdat ik er (zoals het grootste deel van de Nederlanders) geen beeld van had. Ik groeide op in de buurt van de Reeuwijkse plassen en wij gingen graag en veel naar buiten. We recreëerden in het landschap en waren toeschouwers in de natuur. We zagen hoe mooi de bladeren kleurden in de herfst. Die bewondering heb ik altijd vast gehouden.

Toeschouwer of deelnemer

De jacht kwam in mijn leven toen ik een relatie met een jager kreeg. Hij leerde me deel te nemen aan de natuur. Hij plukte bramen en walnoten en liet me dat proeven. Of hij pakte een pluk haar uit het prikkeldraad en vertelde welk dier erlangs was gelopen. Toen er voor het eerst een paar eenden op kop in onze schuur hingen, moest ik even slikken. Ik zag daar niet meteen een lekker stoofpotje in. Maar toen Hans ze ging schoonmaken, ontstond een gevoel van logica. Inmiddels is het schoonmaken van wild een klusje waar ik zelf mijn hand niet meer voor omdraai. Ik geloof dat het goed is om ook met je handen bezig te zijn. Ik ben mij altijd heel bewust van het feit dat ik een dier schoonmaak. Een levend wezen. Ik word er heel zuinig van. Ik ervaar dankbaarheid. Wat een perfecte en simpele natuurlijke cyclus. Daarbij vergeleken vind ik het soms eerder gek om afgepaste allemaal dezelfde porties onherkenbaar vlees in de supermarkt te zien liggen.

Duurzame plannen

Niet alleen eten jagers graag uit de natuur, ze zorgen er ook goed voor. Daarin kunnen we nog van ze leren. In het buitengebied is veel bedrijvigheid. Boerenbedrijven die voorzien in ons voedsel, maar ook allerlei vormen van recreatie. Er is een natuurbelang. En een logistiek belang. We hebben te maken met veiligheid van dijken waar muskusratten in graven, en taluds van spoorwegen waar konijnen in zitten. En de jager heeft zijn eigen belang; een rijke wildstand. Wanneer iedereen alleen maar aan zijn eigen belang denkt, kan je geen duurzame plannen voor de toekomst maken. Jagers zijn van oudsher gewend om de verschillende belangen in het buitengebied zo nauwkeurig mogelijk af te wegen.

Een andere dag. We zijn met een groep op pad geweest. Het wild wordt op de grond gelegd, in een tableau. We kijken er samen naar, iedereen staat stil, petten gaan af. Daarna zitten we met zijn allen om lange tafels na te praten. Eindeloze verhalen worden uitgewisseld. Ik kijk om me heen en constateer dat we met een dwarsdoorsnede van de samenleving bij elkaar zijn. Van links tot rechts georiënteerd, alle rangen en standen zijn vertegenwoordigd en ook alle leeftijden. Iemand van adel en de muskusrattenvanger. En van een directeur van een groot bedrijf tot de medewerker in de gezondheidszorg. Ik vind het geweldig dat al die verschillende mensen elkaar vinden in dezelfde passie. Ze zijn allemaal jager, met hart en ziel.

 

NB de foto van Janneke is gemaakt door fotograaf Anoeska van Slegtenhorst.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *